Soms loop ik vast en dat vind ik erg lastig. Als dat gebeurt, heb ik ervaren dat het voor mij werkt om mijn aandacht te verleggen naar het tegenovergestelde van mijn eigen idee.

Stel nu dat jouw idee van de waarheid is dat jij verantwoordelijk bent voor het oplossen van problemen in het team waar jij werkt. En jij weet dat zich in jouw team nogal eens problemen voordoen. Omdat jij vindt dat jij -alleen- verantwoordelijk bent voor deze problemen, raak je overbelast en geïrriteerd. Daarbij vraag je je af waarom jij iedere keer steeds die problemen moet oplossen. En wanneer iemand anders nu eindelijk een keer hiervoor de verantwoordelijkheid neemt. Jij wilt immers wel een keer van deze last af! Hoe kom je op zo’n moment tot het creëren van ruimte voor jezelf en verminder je de last die jij ervaart?

De vraag die ik mij dan stel, is of mijn idee van de werkelijkheid wel klopt. Ben ik wel als enige verantwoordelijk voor het oplossen van het probleem? Zou het ook zo kunnen zijn dat het team met elkaar verantwoordelijk is voor het oplossen van het probleem? Of nog anders: moet er eigenlijk wel iets opgelost worden?

Het tegenovergestelde van mijn idee is dus dat ik niet alleen, maar het hele team verantwoordelijk is voor een oplossing. Tegenovergesteld van het door mij oplossen van een probleem, kan ook zijn dat ik (of het team) het probleem aanvaard(t). En wat moet je dan oplossen?

Het is mijn ervaring dat als je vastloopt, je jezelf ook de vraag mag stellen of jouw gedachte over de situatie wel klopt en waar voor je is. Dat biedt namelijk een opening tot een heel nieuw perspectief op jouw situatie. Er dient zich veel meer aan qua mogelijkheden. Je creëert ruimte voor jezelf en je geeft ruimte tot meer mogelijkheden en dat geeft vaak positieve beweging. En ja, daardoor ervaar jij minder last en ontstaan oplossingen voor problemen of wordt het probleem niet meer als probleem ervaren.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.